Pelgrimage Marken - Taizé

18 juni weer thuis!

2006-11-16T21:33:00.000+01:00

Gisteravond ben ik tot ik te moe was om te zitten in de kerk gebleven. De laatste nacht in m'n tent. Overal om me heen zijn mensen bezig in te pakken. Ik verlang naar huis en neem met gemengde gevoelens afscheid van nieuwe bekenden die ik ervaar als vrienden.

Na een voorspoedige reis met de groep die me in hun bus onderdak en tot slot een warme maaltijd biedt, haal ik op het nippertje een trein naar Amsterdam. In looppas ren ik naar de bushalte. Met de laatste bus kom ik om 0.45 op Marken, opgewacht bij de bushalte door mijn bruidje.

Taizé 11 tot en met 18 juni 2006

2006-11-12T17:10:00.000+01:00

Taizé – Pelgrimage van vertrouwen op aarde.

“Als je naar Taizé komt, wordt je uitgenodigd om te zoeken naar gemeenschap met God in het gemeenschappelijk gebed, het zingen, de stilte, persoonlijke bezinning en uitwisseling met anderen.
Iedereen is hier om een zin voor zijn of haar leven te (her)ontdekken en om een nieuwe bezieling te vinden. (...)”

In de rij voor de eerste maaltijd raak ik in gesprek met Giovanni. Hij vraagt of ik met de trein, bus of auto ben gekomen. Ik krijg een lift naar Nederland aangeboden.

Met Giovanni, Ulrike, Cathy, Kerstin, Frank, Brigitte, Sven, Ulrich en Alois vormen we een Duits, Engels en Nederlands sprekende groep. Broeder Pedro bespreekt s' ochtends diverse 'helden' uit de Bijbel.

Het leven komt in de breedte en diepte ter sprake. Vaak gaat het over zelfverwerkelijking versus beschikbaarheid, dienstbaarheid, zelfverloochening, transcendentie. En hoe een ziel bij beide beschadiging kan oplopen.Voor de een betekent dat: hoe schep ik ruimte voor mijn ziel als manager die het Toyota Quality Model stringent dient toe te passen. Voor een ander: jarenlang bidden en vertrouwen hebben nooit opgeleverd wat ik denk nodig te hebben in het leven.

Bijeenkomsten besluiten we met het Onze Vader: in het Duits, Engels, Papiaments, Spaans, Zweeds en Nederlands.

Een groep uit Duitsland met lichamelijk en geestelijk gehandicapten zit voor de avondmaaltijd in een grote kring met aanstekelijk plezier te zingen. Er is geen bezwaar als ik aanschuif en meezing. Enkele solisten onder hen zingen prachtig. Echt indrukwekkend.
Aan het eind van de week wordt me gevraagd of ik hen een Nederlands lied wil leren. Ik kan eerst niets verzinnen, tot ik bedenk ooit een cursus kinderdansen gevolgd te hebben. Tegen mijn verwachting in lukt het zingen van de nederlandse tekst snel. Met enige kleine aanpassingen geeft het dansen ook veel plezier. 'Jan en Piet gaan dansen, net zo als de Fransen' blijkt een hit!

Met drie diensten en een zangrepetitie per dag blijft Taizé voor mij vooral een bezingingsoord. In de stilte van de nacht met een kleine groep mensen overblijven die stilte en gezang afwisselen, ervaar ik als heelmakend.

Al kan de zelfverwerkelijking van de één ook hier de ander in de weg zitten.

zondag 11 juni: Cluny - Taizé

2006-07-15T15:45:00.000+02:00

Op tijd wakker en om 6.30 op. Rustig ontbijten en inpakken. Er zit veel condens in en dauw op de tent. Eerst nog maar eens echte koffie drinken bij het café. Ik loop door naar de andere kant van Cluny en vind de GR. Na een verkeerde afslag bij Lournand sta ik op de D981. De waardin wijst me de weg. Dat wordt een flinke omweg en veel klimmen tot voorbij Mont. Ik vraag me af waar ik de TGV-spoorbaan over kan.
Ik stop om een snicker te eten en hoor stemmen. Die horen bij een groep Franse wandelaars die heerlijk zitten te eten. Een wandelkaart maakt duidelijk dat ik een stukje terug moet. Voor ik ga kan ik eerst nog wat zelfgebakken koekjes proeven en een glaasje (asbakje) koele witte wijn. Het is nog maar een paar kilometer. Als ik een foto wil maken van Taizé is de accu leeg. Ik zet voor de laatste keer deze tocht m'n tentje op, bel Anita en meld me aan. Voor het eerst heb ik een leuk gesprek bij aanmelding, met Sjoerd die stage loopt. Het opladen van de accu is de eerste oefening in geduld. Dan bel ik Sijmen lekker lang en hoor wat de reacties op de site zijn. De komende week hoef ik niet te lopen, sjouwen, jakkeren, glijden, en ook niet op markeringen te letten, maar wordt het veel zitten en wachten in een rij.

zaterdag 10 juni: rustdag in Cluny

2006-07-15T15:44:00.000+02:00

Een rustdag. Lekker lang douchen. Ik ben al om acht uur bij Atac om inkopen te doen. Die opent pas om 8.15, maar de bakker is gelukkig wel open. Er valt veel te kopen. Ik laat het bij eten,snickers,zonnebrandmiddel, huidverzorging, Mir-waspoeder. Ik ga naar de kapper, koop sandalen en drink uitgebreid koffie bij het Café du centre. Alle kleren die ik bij me heb zijn weer schoon en droog. Dan weer naar het café: geen iers bier meer. Wel gewoon bier en een heerlijke ommelette. Op de camping staan verschillende Nederlanders die naar de Taizé-dienst gaan. Een groep van 7 volwassenen werd te groot gevonden voor een verblijf in Taizé: 5 adultes was het maximum. Dat weten ze dan voor volgend jaar. Bij de tent lees ik nog wat en ga dan slapen.

vrijdag 9 juni: Etaule - Cluny

2006-07-15T15:43:00.000+02:00

Het ontbijt is vorstelijk, inclusief de grote kan koffie; van alles is er meer dan ik op kan. Om 8.15 vertrek ik over de heuvel, door het bos richting Givry. Ik kom in Dracy-le-Fort veel te noordelijk uit, maar zie wel een hert. Wat maakt het uit: uiteindelijk is deze hele tocht een omweg naar huis. In Givry kan ik Anita even bellen in een telefooncel en leer ik tijdens het koffiedrinken hoe je servetten kunt vouwen. Om 10.32 ben ik op het fietspad. Gewoon maar doorjakkeren. In Buxy neem ik de tijd om lekker te eten. Een buurman eet spaghetti. Dat bestel ik er maar bij. Straks ga ik aan de etappe van zondag beginnen. Dat voelt goed. Ik hoop Cluny te halen, maar het is erg warm. Het fietspad loopt als een trein: geen gezoek, geen extra kilometers en het is zo goed als vlak. Om 17.55 heb ik 33 kilometer gelopen. Nog 14 naar Cluny. Hier in Cormatin is een camping.

Maar ik ben moe en toe aan een rustdag en besluit door te lopen. Het is een emotioneel moment om langs Taizé te lopen en zo mijn doel voorbij te schieten. Nog 10 kilometer. De laatste 5 zijn het zwaarst. Dan fietst iemand een stukje met me op. Ik ga daardoor wat sneller lopen. Als hij verder gaat is het nog minder dan twee kilometer. Al snel zie ik een toren van de voormalige abdij in Cluny. Nu eerst eten en bier en dan pas de tent opzetten. Omgekeerd lukt zeker niet. Om 20.44 sta ik voor het Café du Centre.

Het is helaas gesloten en gaat morgen weer open.

Dus eet en drink ik ergens anders. Ik mis het samen vieren, zoals de keer dat we met de groep uit Marken vanuit Genève arriveerden. Ik bel Anita bij de camping en zet in het donker mijn tentje op en ga liggen. Moe maar intens tevreden.

donderdag 8 juni: Beaune - Etaule

2006-07-15T15:42:00.000+02:00

Om 6.30 sta ik op. Mijn buurman, een ligfietser, gepensioneerd en op weg naar zuid-Spanje, biedt me een kop thee aan. De tent is van binnen en buiten droog!

De grote kerk is zo goed als leeg, maar in een zijgedeelte is een viering.
Een hoogbejaarde non zingt prachtig met heldere stem. Er zijn ongeveer twintig mensen aanwezig. Een mooie manier om de dag te beginnen!

In Puligny-Montrachet komt m'n buurman voor een nacht me achterop fietsen. Hij vindt dat ik al ver ben. We wensen elkaar een goede reis. Ik volg een fietsroute en kom later weer op de GR. In Remigny is een mooi kerkje en bij le Mairie kan ik water tappen en eet ik wat. Een meisje laat haar hond allerlei kunstjes doen. Ik verlaat de GR om in Rully boodschappen te doen en ga verder over de weg. De D981 heeft geen bewandelbare berm en is vervelend druk, dus buig ik af naar een rustiger route. In Mellecey is een telefooncel en een bar waar ik orangina bestel. Ik informeer naar overnachtingsmogelijkheden en bel Anita. In Etaule wordt ik al opgewacht door mijn gastvrouw. Een sfeervolle slaapkamer met eigen opgang.

Het idee om in Cluny bij Café du Centre een Caffrey's en een plat du jour te bestellen, trekt me steeds meer aan. En het lijkt me fijn om boodschappen te doen voor een week Taizé, o.a. waspoeder en schoenen waar ik op kan lopen. Voor ik ga slapen eet ik wat van mijn voorraad.

woensdag 7 juni: Gevrey-Chambertin - Beaune

2006-07-15T15:41:00.001+02:00

Het hotel ligt aan een drukke verkeersweg. Toch slaap ik goed en ontbijt prima in de verder lege ontbijtzaal. Om 8.15 op pad. Via allerlei bospaden loop ik heel mooi zonder precies te weten waar ik zit. Bij een paardenranch vraag ik de weg aan een oude man met een haak op de plaats van een hand. Hij kan zich niet verstaanbaar uitdrukken en brengt me naar een jongeman. Later maken de hoogspannigskabels me duidelijk waar ik me op de kaart bevind: bij het Chateau-d'Entre-Deux-Monts.

Via de weg loop ik, na een goede rust met plat du jour langs de D25, naar de GR 76 bij Arcenant. Veel wijngaarden. In Savigny is geen camping. Dan maar door naar Beaune via een horse GR. Om 19.00 ben ik op de camping. Daar eet ik een heerlijke salade.

dinsdag 6 juni: Darois - Gevrey-Chambertin

2006-07-15T15:41:00.000+02:00

Nu ben ik een dag voor op mijn schema. Hier in de buurt kan ik niet pinnen en m'n geld is bijna op. Ik kan nog net de camping betalen en een ontbijt. De baas matst me met diverse vruchtensappen door alle pakken leeg te maken. Hij biedt me een lift naar Dijon aan en weer terug naar de camping om te pinnen. Dat kost me teveel tijd. Ik loop. Onderweg komt hij even naast me rijden in z'n witte cabrio met z'n admiraalspet. Ik bedank opnieuw voor een lift. In Dijon pinnen, eten en boodschappen doen. Ik bezoek drie kerken en zing in de laatste. Een wandelpad dat ik volg, gaat te westelijk. Uiteindelijk kom ik op een Route St. Jacques, en wissel die af met een Sentier des grandes crus en stukjes weg. Eindeloze wijngaarden en een uitgestrekte vlakte beneden. Uiteindelijk kom ik via een grote omweg met een steile klim en afdaling in Chevry. Alle chambres d'hôtes zitten vol. De echtgenoot van de laatste brengt me met de auto naar een hotel, een heel klein stukje terug richting Dijon. Ik week en was in het ligbad. Carlsberg Elephant 7,6 (?) % smaakt me goed. In het dorp is een wijnmerk met de naam: St Jacques!

maandag 5 juni: Chanceaux - Darois

2006-07-15T15:40:00.000+02:00

Om 8 uur staat er al een engels stel in het café. Ze hebben vannacht met hun motor de tunneltrein naar Frankrijk genomen en hebben de hele nacht door gereden. Zij heeft hem achterop niet warm kunnen houden. Grote bekers chocola en glazen rum ondersteunen het bleke ochtendzonnetje in een poging om hem weer op temperatuur te brengen. Ik ontbijt met koffie en een stuk brioche. Dat lijkt heel wat, maar het ontbeert substantie. Met een flesje jus d'orange erbij is het net te doen. Weer een prachtige wandeling. Een mevrouw die in mijn ogen nogal afgelegen woont, begint een praatje en vraagt of ik me niet alleen voel. Ik kom bij de bronnen van de Seine, en bij de bronnen van de Ignon. Het is een gebied van waterscheiding. Om 11 uur zijn beide sandwiches op. Na de derde keer steentjes verwijderen doe ik de camaches maar weer aan. Dat scheelt.

Een klein hondje speelt aanhankelijk en overtuigend dat ik zijn baasje ben en dat we tot de dood ons scheidt samen verder optrekken. Ik spreek hem indringend toe terug te gaan en gooi later zelfs stenen in zijn richting. Het hondje blijft daarbij op een veilige afstand staan en kijkt opzij, alsof hij zich afvraagt tegen welk gevaar ik hem toch met zoveel inzet probeer te beschermen. Na het volgende dorpje zie ik hem niet meer.

Om 13.15 ben ik in Saint Seine de l'Abbeye. Daar bekijk en bezing ik de kerk en eet ik uitgebreid. Ondertussen laadt de telefoon op. Om 14.30 ga ik weer verder. Ik heb pas 16 kilometer gelopen.

Het laatste stuk naar Val-Suzon ga ik over de weg om tijd en energie te sparen. Ik besluit de slinger over de GR naar Darois af te snijden door de N71 te nemen. In Darois staat een bord: camping 400 meter. Een ander bord wijst naar een particuliere camping. Als ik doorloop weer een bord: camping 800 meter. Ik baal even. Zo kom ik op deze prima camping. Containers vol afval. Op een nabijgelegen circuit was een bijeenkomst van 40.000(?) motoren en hun berijders. Dat verklaart al het geronk van de afgelopen dagen. Het tentje staat lekker in de zon. Geen avondeten. Twee broers vragen of ik over drie jaar in Santiago voor ze wil bidden en bieden me een biertje aan. Afgezien van een korte bui blijft het droog. Mijn sokken zijn in de denneboom droog gebleven.

zondag 4 juni: Saint Marc-sur-Seine - Chanceaux

2006-07-15T15:38:00.000+02:00

Om 6.45 wakker. Ik had tot 22 uur psalmen liggen lezen. Om 7.15 op pad. Een prachtige dag, nevels, een mooi hert op het pad. Vier keer gestopt om steentjes uit een schoen te halen. Prachtige geplande detour gemaakt langs akkers en bosrand. De Hermitage bleek op slot, zoals ook veel kerken op slot zitten. Misschien ligt Frankrijk wat voor op Nederland. Het lukt vandaag weer niet om een dienst bij te wonen. Onderweg eet ik alles op wat ik heb (baquette van drie dagen oud, blikje tonijn). Ik ga over de weg vanaf Oigny om 4 kilometer korter te lopen. In Billy-les-Chanceaux vraag ik aan mensen water. Ik krijg meteen koffie aangeboden en heerlijk gebak. Gevraagd wordt of ik al gegeten heb, of ik witte wijn of rode wijn wil. Een gast die komt geeft me een hand en ik krijg een kus op m'n wang van het dochtertje. Het ontroert me, zoveel vanzelfsprekende warmte en hartelijkheid.

Nu voorgoed weg met alle vooroordelen over stugge Fransen.

De winkel in Chanceaux blijkt vandaag en morgen dicht, omdat het Pinksteren is. In het café eet ik de laatste sandwich. Morgenochtend heeft mevrouw wel iets anders voor me. Ik vier dat ik inmiddels meer dan 1000 kilometer gelopen heb! Mijn laatste wandelweek wil ik heel bewust beleven. Alsof het anders zou kunnen ...

Terwijl ik schrijf rijden er steeds motorrijders langs die terugkomen van een of andere wedstrijd. Straks nog even bellen, was binnen halen, wekker zetten en nog wat lezen. Morgen weer zien wat de dag me brengt, afgezien van de gebruikelijke ochtend- en middagwandeling.

Gelukkig heeft de mevrouw aan wie ik de overnachting op de camping betaalde nog wat brood in huis. Ze maakt twee dikbelegde sandwiches (ham, camenbert en veel boter) voor me. Wat ik er voor wil betalen laat ze aan mij over. Vijf euro is volgens haar meer dan genoeg.

In het gemeenschapszaaltje bij de camping wordt tot laat druk gefeest. Als de laatste auto weg is, valt eindelijk de stilte.

zaterdag 3 juni: Chatillon-sur-Seine - Saint Marc-sur-Seine

2006-07-15T15:37:00.000+02:00

Het is een heldere en dus koude nacht. Veel dauw. Om 7.45 lopen. In de loop van de dag blijft het half bewolkt, maar ik loop bijna steeds in de helft met zon. Verwarrend is dat de GR kennelijk verlegd is. Ik loop toch maar op de beschrijving van het boekje: overgeschilderde markering is ook markering. In het bos vind ik nog een vergeten teken. Drie keer haal ik steentjes uit m'n schoen. Ik pauzeer twee keer. Tent leg ik te drogen. Heerlijke wandeling: warm, maar niet te heet, eindelijk loop ik weer eens in m'n overhemd. Als ik een bocht om kom, zie ik een vos die me aandachtig staat aan te kijken voor hij zijn pad vervolgt.

Om 13.30 uur ben ik in Aisey-sur-Seine, wat later dan ik verwacht had. Na een heerlijke maaltijd met een glas witte wijn en een grote koffie na, ga ik een uur later weer verder. Zo kan iedereen wel pelgrim zijn. Het laatste stuk ga ik een gedeelte over de weg: er is geen verkeer. Over een prachtig oud pad daal ik af naar Marc-sur-Seine.

Bij het pompstation, tevens winkel en postagentschap, sla ik levensmiddelen en drinken in. In de bar aan de overkant van de weg drink ik een biertje. Een bejaarde man zit met z'n been in het gips in een rolstoel met een heel lief hondje op schoot. Hij lijdt zichtbaar. Ik zou een foto willen maken, maar durf het niet. Het hotel is een paar jaar geleden gesloten. Ik zie het niet zo zitten om naast de tennisbaan te kamperen en besluit aan te bellen bij de voormalige pastorie naast de kerk. Er woont een imker. Ik vraag of ik de tent in de tuin mag opzetten. Het is goed. Als alles geïnstalleerd is drink ik nog koffie in de bar en schrijf m'n dagverslag.

vrijdag 2 juni: Charrey - Chatillon-sur-Seine

2006-07-15T15:36:00.000+02:00

Wakker om 7 uur, om 8 uur ontbijt met zelfgemaakte jam en zelfgemaakte kaas. In een winkeltje vlakbij koop ik spullen voor onderweg. Zo heb ik meteen geld gewisseld om te kunnen betalen. Er staat ook een telefooncel waar ik Anita toch even kan spreken. Leuk. Mevrouw heeft een opleiding gevolgd voor gids en bedelft me onder informatie over de streek en wijde omtrek.

Een opgetrommelde ex-onderwijzer legt me uit hoe ik binnendoor op de GR kan komen: door het bos, langs de ruïne van een boerderij waar de Maquis in de tweede wereldoorlog heeft gezeten. Ik ga dwars door het veld en kom redelijk goed uit. M'n sokken zijn weer eens doorweekt van het natte gras. Ik wring ze uit en laat ze een beetje drogen in de wind en de zon. Ik loop langs het monument voor de Maquis. Het is een mooie wandeling, ook over een Romeinse weg.

In Chatillon kom ik een pelgrim tegen: een Duitser met een schelp als een onderscheiding op zijn borst en een rugzakje met bijna niets. Hij vertelt de Jakobsweg in vakanties van drie weken te lopen. Maar nu moet hij van zijn voeten een aantal dagen rust houden. Ieder mens heeft recht op zijn eigen weg. Ik wens hem van harte "bon café". Courage heb je al, de route is zoals die is, maar geen, of slechte koffie, kan het moreel behoorlijk aantasten. Het was weer een vermoeiende dag met al dat klimmen en dalen en een prut stuk.

De hele routine wordt weer afgedraaid: tent opzetten, schoenen schoon maken en te drogen leggen, sokken wassen, slaapzak luchten, douchen, schoenen impregneren. Tegen zessen loop ik naar het centrum om boodschappen te doen voor morgen, een biertje te drinken, te eten en te bellen.

Het was heel mooi en stil vandaag. Het went gelukkig snel om weer alleen te zijn.

donderdag 1 juni: Bar-sur-Seine -Charrey

2006-07-15T15:35:00.000+02:00

Laat opgestaan: om 8 uur. Het laatste gezamenlijke ontbijt en dan weer apart verder. Ik schrijf Anita een briefje en stuur de gebruikte kaarten op. De eerste 6 kilometer neem ik de weg tot waar de GR begint. Onderweg bel ik Anita en Dick vanuit een cel. De GR is zonder kaart en beschrijving moeilijk te volgen. Bij het begin staat een bordje: Mussey-sur-Seine 5,5 uur. Ik ga er vanuit dat dat 22 kilometer is. Het lastige is dat de GR erg oostelijk loopt en zelfs even naar het noorden afbuigt. Het lijkt wel of het met z'n drieën minder uitmaakt of je fout loopt, of even niet weet waar je zit. Tot mijn opluchting blijkt alles toch te kloppen. Door het bos is het moeilijk lopen met steil klimmen en dalen: het lijkt de Hadrian Wall wel. Mooie wei met veulens en paarden midden in het bos. Opeens om 17.10 Mussey-sur-Seine beneden zichtbaar. Een hele opluchting. Regen. Het hotel is vol en de camping is al jaren geleden opgedoekt. De verkoopster in de winkel belt met de Information Touristique en stuurt me daar heen. Een erg aardig meisje helpt me. BB in Charrey zit vol. Vlak voordat ik op weg wil gaan naar een verder gelegen adres blijkt er toch plek in Charrey. Ik loop nog 5 kilometer. Ondanks het brandende kacheltje is het kil op de kamer. Dat vonden de Zwitsers die de kamer eerst wilden nemen ook. Ik wordt in de woonkamer bij de openhaard verwend met koffie en maaltijdsoep met brood. Een dochter wil ook psychotherapeute worden. Bellen lukt niet: geen bereik. 's Avonds valt er nog veel water kletterend van een afdak in een regenton. De GR lijkt me morgen een slecht idee.

Samen met R ontbijten we in het hotel, hij maakt nog een foto vanuit de hotelkamer als we elkaar uitzwaaien. We hadden een prima week samen.

woensdag 31mei: La-loge-aux-Chevre - Bar-sur-Seine

2006-07-15T15:34:00.000+02:00

Ik ben blij dat ik niet in mijn tentje heb gelegen. Het heeft vannacht weer flink geregend. Als we rond 8.30 vertrekken is het ongeveer 6 graden Celsius. In de loop van de dag zal de temperatuur nog flink oplopen tot 13 graden. We hebben vandaag geen zin in sompige bospaden en lopen lekker, schieten op. Het begint pas te regenen als we in Bar-sur-Seine van het café naar het hotel lopen. Er staan mooie karakteristieke huizen, maar het plaatsje maakt op mij toch een wat verwaarloosde indruk. Het weer zal volgens de voorspellingen de komende week zo blijven als nu. Als het maar droog is, dan is het al gauw mooi wandelweer. We lopen nu een week samen en zouden rustig zo door kunnen lopen. Morgen afscheid nemen en weer wennen aan alleen lopen. Dan kan ik weer jakkeren.

Vandaag heb ik, schadevrij, voor het eerst weer zonder pleister gelopen!

Het is 6,3 graden C als we aanlopen om 8.30. 't Is koud. Fleece, regenjas en regenbroek aan. Niet over nadenken, gewoon lopen voor de kost. De voeten doen hun werk. Wel de kaart erbij, want het is iedere dag weer zoeken naar de ideale mix. Zeker na gisteren willen we even geen bos. Tenminste geen modder, bagger en andere zut. Het lukt voortreffelijk, we lopen wat meer asfalt. Nauwelijks auto's, en in de berm prachtige orchideeën. Ook zien we heel dichtbij een hert, met veerkrachtige sprongen gaat ze er vandoor. Op een kruispunt een zeldzaam mooie tuin. P en J denken allebei hetzelfde. Het zou zo de hof van www.bloemenvanvanhaeren.nl kunnen zijn.

Over de weg gaan we als een trein, de teen van J speelt wat minder op sinds P het grondzeil en de binnentent heeft overgenomen. We hebben alle 3 een eetdag vandaag. Vanmorgen stokbrood met jam, om 10.00 knauwen we al een Mars en Snicker weg, en om 11.00 alweer stokbrood met droge worst. Toch zijn onze welvaartsbuikjes al aardig geslonken...een kwestie van een stukkie lopen. De combinatie van honger en kou is onbehaaglijk...P heeft er even de juu in. Rond het middaguur schijnt de zon, en dan is het dubbel genieten. Na een gigantische afdaling -loodrecht naar beneden- naderen we tussen spoor en Seine onze bestemming. De mannenklets gaat over zuivere biertijd enzo....even later is er Leffe van de tap. We proosten op een laatste avond samen, morgen slaat R linksaf naar Taize. We drukken de kosten door ook vannacht weer met z'n 3en een hotelkamer te nemen. Het is geen keuze, maar hier in Noord-Frankrijk valt nog steeds niks te kamperen. Bovendien is het koud. Een grotere stad zoals hier betekent automatisch een hotel. Wel goed is dat we internet hebben, dus kunnen we eeeindddellijjkk het gastenboek inkijken. J heeft gewoon alle 61 berichtjes weer gelezen. Heerlijk, 1000xdankjewel. Vooral op een regendag als gisteren als we diep in onze capuchonnetjes duiken halen we alle schrijfsels voor de geest. En geloof het of niet....het helpt ons vooruit!

Nu gaan we genieten van het afscheidsdiner, we weten in ieder geval dat het een rib uit ons lijf is. Voor R een bordje groenten en een omelet met frietjes. Voor P&J een vissoepje en een biefstuk (a point/saignant) met frietjes. P is in z'n sas met het kaasplankje. R en J nemen tarte tartin die niet te pruimen is.

dinsdag 30 mei: Dienville - La-loge-aux-Chevre

2006-07-15T15:09:00.000+02:00

Ik sta vroeg op, ruim het wasgoed op en lees een tijdje met het raam open in de zon. De eerste wolken komen al snel. Lekker ontbijt. Paul zet extra koffie. Het is een zware dag vanwege een moeilijk begaanbaar pad: uren lopen en nauwelijks opschieten. Het is koud en nat. Vandaag lopen we uren in de regen, al is het ook wel eens droog. Ik kom weer eens heel moe aan voor zo'n kleine afstand. De gîte is voor 2 personen. Ik slaap prima op m'n matje in de keuken. Het electrische kacheltje verdrijft de ergste kou. Mevrouw zorgt voor een geweldige maaltijd: radijsjes uit de tuin, sla, spaghetti, lamsvlees/kalfsvlees, rode wijn, witte wijn en een heerlijke eau de vie van mirabelle. Leuk om zo bij iemand als gast aan tafel te eten.

De oude baas maakt een ontbijtje met heerlijke honing uit de streek. Met weemoed verlaten we deze geweldige plek. Nergens waren de lakens zo fris en zacht.Bij de winkel kopen we met beleid in. Hoge voedingswaarde, laag gewicht. We weten dat er op het eind van de dag geen winkel zal zijn. Over het pad bestaat geen twijfel, het is weer onvervalste GR. Het gras op het pad staat hoog, en is kletsnat, plassen overal. De takken hangen zwaar over, en zorgen voor plaatselijke douches. Bovendien gaat het stevig regenen. De bospaden zijn een en al modder, je moet wel gek zijn om hier te lopen! Jawel wij baggeren en ploeteren erdoor heen, alsof we ervoor betaald worden. De schoenen van J staan vol en met de blubber tot aan de knieën vinden we een café. Natuurlijk hebben we de hele weg al visioenen van 'n plat du jour gehad. Niks d'r van, ze heeft koffie en we krijgen permissie om ons meegebrachte chocoladecroissantje te verorberen.

Soms doet R me aan Freek de J denken als ie met z'n malle benen voetafdrukken op de tegelvloer loopt te maken. Als J de natte sokken weer in de natte schoenen stopt voelt ze zich toch wel zielig. De 10 kilometers daarna gaan door zeer oud bos volgens het routeboekje. We stellen vast dat het vooral erg nat is. Tjeemug, wat is het zwaar.
We schikken ons in het onvermijdelijke. Urenlang soppen we door de natuur. Een alternatief is er niet. Zo bereiken we la Loge aux Chevres. Bij de eerste gite bellen we aan, helemaal stuk vragen we om een slaapplaats. Een vriendelijke mevrouw wijst ons een proper huisje. Ze wil ook wel voor ons koken....ook deze dag komt het weer goed.

Moe en koud kruipen we voor een uur in bed. Om 19.00 gaan we bij mevrouw aan tafel. Radijsjes uit eigen tuin met een wit wijntje. Het lams- en kalfsvlees is smakelijk met veel pasta en Sla. De bordeaux is buitengewoon. Fromage uit de buurt. Zo komen we weer op verhaal. Geheel onschuldig begint R over een bepaalde boom in de tuin. Er komt zelfs een Engels woordenboek aan te pas. Uiteindelijk komen we uit bij een pruimenboom....en dat leidt tot een eau de vie. We slapen als roosjes na een gezellige avond.

maandag 29 mei: Chavanges - Dienville

2006-07-15T15:08:00.000+02:00

Ik ben wakker om 6 uur. De winkel is om 8 uur open, maar er is nog geen brood. Ik moet 10 euro pinnen, omdat er geen wisselgeld in kas is. We lopen al snel verkeerd over een heuvelrug met mooi uitzicht. We wisselen de route en 'unplanned detours' af. Ik loop twee maal met poncho in de regen. Het is koud. We drinken uitgebreid koffie en komen wat bij. Tussen de middag eten we goed met een karafje wijn er bij. Per ongeluk komen we bij een fraai voormalig klooster. Er zou zo een aflevering van Cadfile kunnen zijn opgenomen. Glibberpartij langs rivier: ik bezeer m'n linker schouder en knie. Het laatste stuk is er dreigend onweer. Als we in Dienville in het café zitten, hagelt en dondert het. BB voor drie personen is riant, dagverblijf/keuken, wasmachine die we gebruiken.

De ingemaakte kersen van Mde le Blanc waren een verrukkelijk zondags toetje, daar zijn we het alle 3 over eens. Op maandagochtend 7.00 is er meer beweging in het dorp dan gistermiddag. We foerageren bij Casino. Ze hebben geen brood, geen wisselgeld, geen pin. Dan maar een banaan als ontbijt. We lopen over een kam het dorp uit. Weidse uitzichten, in blauwe nevel gehuld. Windstil. We genieten maar lopen mooi verkeerd. De moeite waard, want we zien een hert en overal rennen hazen. Dikke druppen vallen recht naar beneden dus wij hullen ons in regenkleding. Het wordt stil in de poncho...prompt sjouwen we weer verkeerd...op het karrenpad dat we gaan komen in een moordend tempo 2 hazen ons kop aan kop tegemoet. Vol verbazing staan we aan de grond genageld af te wachten wat gebeurt... Net voor een botsing met P en R gaan de oren omhoog... Uhhh, en roef ze kiezen het hazepad! Als verzopen katjes komen we een café binnenvallen. Wat een genoegen; het is er warm en er is lekkere koffie. Als we verder gaan is er nog meer regen, J loopt te soppen in de schoenen. Toch deert het ons niet, het loopt vanzelf vandaag. Met ruim 20 km in de benen schuiven we rond 13.00 achter een 'plat du jour'. Schoenen uit, sokken uit, slippers aan. Handelingen die je normaal niet zo ongeneerd in een restaurant uitvoerd. Maar als reiziger met slechts een rugzak voel je je overal thuis. De serveerster brengt ons zaligheden, witte wijn, pate, coq au vin, kaasjes naar keuze, appeltaart en koffie toe. Dan nog 7 kilometertjes wandelen, moet kunnen! Tjee, weer een flinke bui stort zich over ons uit. Natuurlijk missen we weer een markering, maar worden opnieuw beloond. Ineens staan we voor een schitterende middeleeuwse abdij. We hebben er een bloedje hekel aan maar moeten terug. Grr, R glijdt, P glibbert en J valt. Onder de modder komen we op het goede spoor. Een nat stuk in het bos is de finale van vandaag, we haasten ons als we de donder horen. Met het onweer op onze hielen bereiken we Dienville. Net als we over de drempel van het café zijn, komen regen, onweer en zelfs hagel naar beneden. Vreugdekreten dat we voor dit noodweer onder de pannen zijn. De Pelgrims St. Jacques krijgen een drankje aangeboden door de kastelein in ruil voor een gebedje. Onvoorstelbaar dat mensen dat aan je vragen. We zijn nog niet helemaal op onze taak voorbereid...ook bij de chambre d'hotes krijgen we meteen een drankje aangeboden van de oude baas. Deze avond een riant onderkomen, een superdouche, het wasje draait, we eten van wat er nog in de tas zit. Een onvergetelijke dag! ...het regent nog steeds.

zondag 28 mei: Saint Remy-en-Bouzemont - Chavanges

2006-07-15T15:07:00.001+02:00

Rustig gelopen. Onderweg bekijken we twee prachtige houten kerken. Toch ben ik doodmoe na 21 kilometer. De hele dag is het droog.

We vragen naar le maire. Die verwijst ons naar mevrouw Le Blanc voor een onderkomen voor pelgrims (het hotel en de restaurants zijn gesloten). Voor 6 euro maakt ze een mandje met onder andere melk, brood, wijn, gewekte kersen, zelfgemaakte jam en kaas. Ik voel me net Roodkapje. Paul maakt soep en spaghetti. We eten heerlijk buiten in de zon. En drinken meer nadat Paul nog witte wijn vindt. In het gastenboek staan verschillende teksten van voorbijgekomen pelgrims. Ik schrijf een paar regels van psalm 26 op die mij bij het lezen raakten als een pelgrimstekst: Prove me, O LORD, and try me; test my heart and mind. For your steadfast love is before my eyes, and I walk in faithfulness to you. (Mowbray pocket bible; new revised standard version)

Uiteraard wordt alles schoon achtergelaten en worden gemaakte kosten vergoed.

....De tel van de dagen kwijt geraakt...jaha we zijn al aardig los! Met z'n drieën leven we harmonieus samen, zelfde ritme, zelfde smaak, zelfde pad en we lopen als een trein. Tenminste als de boeren de landweggetjes niet onbegaanbaar hebben gemaakt met hun zware machines. Het was weer een stuk glibber en blubber. De klei is hier zo vet dat er een centimeters dikke laag aan je zolen blijft plakken. De tassen gaan af bij Outines. De kerk is open, dat treffen we niet vaak. Deze kerk opgetrokken uit hout en leem is met zorg gerestaureerd. Vakwerk. Ook het volgende plaatsje heeft een vakwerkkerkje. Kleiner, alles is er scheef, in alle eenvoud heeft het z'n charme. Wanneer P en R samen in de biechtstoel zitten wordt het tijd om op te stappen.

Met nog zo'n 12 km te gaan lopen we de middag in. De zon weet een gaatje in het wolkendek te vinden en verwarmt ons allervriendelijkst. De dorpen die we aandoen zijn uitgestorven, geen mens op straat. Nauwelijks auto's. Dat komt goed uit want we lopen nogal wat binnendoor de laatste dagen. In deze uitgestorven streek moet je je afstanden goed plannen, wil je op het einde van de dag iets te eten en te drinken hebben.

Het is dan ook even zoeken voordat we een levende ziel aan kunnen aanspreken. Via de burgemeester komen we bij M&Mme le Blanc terecht. Schuin tegenover op nr. 34 kunnen we overnachten in een prachtig vakwerkpandje. Het is een parochiezaaltje met keuken(P vind op dit moment 8 flessen wijn in een keukenkastje!) . Helemaal top. We soezen in het achtertuintje in de zon, eten ons laatste broodje. Moe gaan we even rusten. Het bed lijkt op een halfafgevuld ongestabiliseerd waterbed. Ondanks dat slapen we zo 2 uur verder. Na dit verkwikkende slaapje, bellen de mannen aan bij madame le Blanc. Omdat winkel, restaurant en café gesloten zijn, heeft zij een mand gevuld met lekkers. Alleen om een wijntje moeten ze vragen....

Buiten eten we nootjes, soep, noodrantsoen Bolognaise met gebakken ei en brood. De vreugde is inmiddels groot met de wetenschap van de wonderbaarlijke wijnvermenigvuldiging in het keukenkastje. Van Gosse en Aukje horen we dat ze de 1000km voorbij zijn. Gefeliciteerd we hebben bewondering voor jullie!

zaterdag 27 mei: Virty-le-Francois -Saint Remy-en-Bouzemont

2006-07-15T15:07:00.000+02:00

Langzamerhand zijn we bijna een trio. Maar het gaat ook allemaal zo prima en vanzelf. We gaan in op de uitnodiging van de welkomstnon om naar de Lauden en Eucharisti te komen. Onderweg eten we we patat met een tartaartje.

We komen over een heuvel die in de eerste wereldoorlog in drie dagen door de Fransen op de Duitsers heroverd is. Zo doende werden de Duitsers in staat gesteld, ten koste van gruwelijke eigen verliezen, weer heel veel Franse "heros glorieux" te crëeren.
Monumenten met de tekst: "a nos enfants morts" spreken mij meer aan. Aan de ene kant begrijp ik dat geprobeerd is zin en betekenis te geven aan dat immense en onmenselijke lijden en al die nutteloze doden, maar tegelijkertijd steekt mij de verheerlijking van het vaderland en de oorlog. We lopen afwisselend onderhoudend te praten en zijn hele stukken stil.

Bij aankomst in het café informeert Paul naar een onderkomen voor pelgrims. Dat is snel geregeld. Er is boven de meisjesschool vanaf 1 mei een nieuw appartement, met douche en kookgelegenheid. Je kunt een vergoeding voor de kosten achterlaten in een doos.

Het schiet hard op met week vier. De tijd vliegt en lijkt een eeuwigheid. Om 7.50 gaan we naar de kapel, we zijn uitgenodigd voor de mis. Het klinkt mooi en teer als de 3 nonnetjes op de voorste rij een lied inzetten. Een sobere dienst. Onze dank laten we achter in het gastenboek, en in de vorm van een eigen bijdrage. Op het plein lokken de vitrines van le Salon du The ons naar binnen. We houden alle 3 van koffie, dus nemen we ieder 2 grote koppen. Hupsakee, aan het werk, lopen is immers onze dagtaak. We staan er versteld van hoe we ons voelen na een dagje 34km. Als we de stad achter ons hebben zijn ook de ongemakken er uit gelopen. Veel klaprozen met korenbloemen. Dat rood met blauw in 't groen is iedere keer weer een foto waard. Het koolzaad is bijna uitgebloeid. We lopen een beetje te lummelen, maar het stoort niemand. Na 2 uur lopen is er een bar. R wil graag een 'plat du jour'. Wij zeggen daar geen ''nee'' tegen. Zo smikkelen we om 12.00 van frietjes met een tartaartje en een fris fruitig wit wijntje. Hoezo afzien...je kunt het zo leuk hebben als je het zelf maakt. Okay het is even opgang komen, maar dan gaan we ook als een speer. Ons doel is de burgemeester in het dorp met de mooie naam. Hier valt namelijk niks te kamperen. De kroegbazin belt, en inderdaad even later is er een jeugdige burgemeester. Hij wijst ons de plaats voor pelgrims. Het is weer even ongelooflijk als super. Een nog naar verf ruikend appartementje boven de meisjesschool. Wat een toegift, elke dag opnieuw. De bakker heeft alvast 2 baquettes opzij gelegd op aanwijzing van de kroegbazin. Met een tomatensoeppie, worst, ansjovis en een tomaatje gaan we lekker slapen.

vrijdag 26 mei: Chalons-en-Champagne - Virtry-le-Francois

2006-07-15T15:06:00.000+02:00

We beginnen om 8 uur te ontbijten en nemen ons gemak. Om 10 uur stappen we uit de jeugdherberg. Dankzij een mooie short-cut komen we na een fraaie wandeling in het beoogde onderkomen voor pelgrims in het nonnenklooster.

Copieus ontbijt. We lopen aan met z'n 3tjes. Eigenlijk zouden we vandaag een rustdag nemen, maar we hebben er geen zin in.

Het begin is vlak - plat - groen - saai. Gewoon lopen. En dan is er gerst die wuift, het ziet eruit als fluweel, ruikt naar vers hooi. Mooie donkere dreigende wolkenluchten, heel de dag, maar er valt geen drup. Schitterend wandelweer, dus bij 24 km besluiten P&J om door te lopen...R zou sowieso doorgaan. Gedrieën gaan we verder, we zwerven van dorpje naar dorpje. We trekken ons eigen plan, de GR wil ons te ver om laten lopen. De voeten van J doen pijn na zoveel kmtrs. Het is zwaar, de mannen zijn tof. R zingt of speelt mondharmonica, de klanken dragen ons over de weg. Uiteindelijk lopen we van onze kaart, de rivier de Marne zal ons verder de weg wijzen.

We belanden bij een afgraving, en daar lijkt ons avontuur te eindigen....toch weten P&R door de struiken aan de waterkant te komen...een paadje..smal, maar genoeg voor 1 persoon. Lopen langs groepjes orchideeën, zo mooi en zo bijzonder, het geeft nieuwe energie. Over de brug staan de platanen stil oud en wijs op een rij, voor ons vormen ze een prachtig slotakkoord van een supergeweldige dag.

Om 20.00 bellen we aan bij la Maison du Doyenne. We worden ontvangen door een heel jong en lief nonnetje. Ze is helemaal in het zwart gekleed. De gastenkamers zijn sober, maar hebben alle luxe voor ons. Wat een cadeau na 34 km lopen, op een dag dat je eigenlijk rust had willen nemen. Bij het grote plein proosten we met een Guiness, eten een crocq monsieur. We schrikken van de rekening...

donderdag 25 mei: Condé-sur-Marne - Chalons-en-Champagne

2006-07-15T15:05:00.000+02:00

Vandaag lopen we op mijn verzoek samen naar Chalons. Lekker tempo. We slapen in de jeugdherberg. Paul en ik kunnen met de beheerdster van de jeugdherberg meerijden om boodschappen te doen bij Carfour. We kopen (te) veel en lekker, zowel voedsel als dranken. We eten van 16 tot 20 uur.

Relaxed opstaan. Buiten is het grijs. We hopen dat de dauwtrappers in Zeeland beter weer hebben. Richard vraagt of het ok is als hij meeloopt. Vinden we prima. We kunnen het goed met elkaar vinden. We hebben het over de vergankelijkheid van een krop sla, het leven in z'n algemeenheid de keuzes die je maakt in 't bijzonder, en ook geschiedenis, ziel en zaligheid zijn onderwerp van gesprek. De kilometers vliegen onder onze voeten door, en dat is plezierig want de omgeving is gewoon. Kanaal zonder schepen, productiebos, akkerland. Het weer is beter dan verwacht, op een spat na droog, lekker veel zuurstof in de lucht, enne...minder wind! Na 4 uur lopen zijn we 20 km verder, de jeugdherberg is het eindpunt voor vandaag.

De geuren die uit de tas opstijgen vertellen dat er nodig weer wat verfrist moet worden. Er is een wasmachine en drooggelegenheid, joeppie! Hier is op Hemelvaartsdag bijna alles gesloten, maar mevrouwtje kwebbel van de jeugdherberg biedt een lift aan naar de supermarkt.

woensdag 24 mei: Reims - Condé-sur-Marne

2006-07-15T15:03:00.000+02:00

Om 6.30 ben ik wakker en om 7 uur loop ik buiten in een zonnetje te ontbijten. Het is lekker fris. Kanaal, wijngaarden, korenvelden, bos, kanaal.

In Verzy drink ik koffie en koop ik eten. In het boekje staat dat je niet Verzy in moet gaan. Mogelijk omdat je een helling af moet die je later weer op moet.

Ik heb m'n route er wat op afgestemd. Op een bord met "La route faux" staat geschreven: "C'est vraie". Het is een snelle, bewandelbare route. Als ik weer op de GR zit, is het pad meteen weer vertrouwd soppig. Een lus van 12,5 kilometer kort ik zo in tot 7. Drie regenbuien vallen als ik er geen last van heb. Ik loop de hele dag in m'n fleece. Vlak aan de route neem ik een hotel. De kamer is klein. De douche en het toilet zijn op de gang. Kost toch nog 37,5 euro. Morgen een makkie: 20 kilometer die ik per abuis voor 35 kilometer op de lijst heb staan: wat een heerlijke vergissing. In Chalons nog een keer proberen of ik foto's kan mailen. Vandaag heb ik met droge sokken gelopen, al hebben m'n sokken nog heel wat vocht uit m'n schoenen weten op te nemen.

's Avonds ontmoet ik Paul en Jeanneke. Gezellig samen praten, eten en drinken.

Jeanneke schrijft uitgebreide verslagen voor hun website. Het cursieve gedeelte is haar verslag.
Om 19.00 worden we verwacht voor het diner. In bar ontmoeten we een lange afstandswandelaar, z'n badslippers 'verraden' hem. Hij heeft afgelopen week maar liefst 236 km gelopen. We tafelen samen met Richard, hij is vanuit Marken onderweg naar Taize. Een verdomd sympathieke psychotherapeut, er valt veel te lachen en te delen. Samen eten we een rode bietensalade vooraf, dan is er gestoofde kip met witte bonen. De kaasjes spoelen we weg met rose, en tot slot is er koffie met appeltaart. Met Richard kletsen we tot laat. Als we naar bed gaan zoent de barmadam met een van haar gasten.....?

dinsdag 23 mei: Pontgivart - Reims

2006-07-15T15:01:00.000+02:00

Gisteravond heb ik m'n voet al flink ingepakt. Vanmorgen ontbijt ik uitgebreid met grote mokken koffie. Om 8.45 vertrek naar Reims. Ik loop lange rechte stukken , aanvankelijk asfalt, later harde grond. Het CIS(Centre Internationale de Sejour) is volgens mijn gastvrouw een goede plek om te overnachten. Er is helaas geen kamer vrij. Ik mag, als ik wil wel even douchen (zou ik zo stinken?). Uit een automaat koop ik een soort ontbijtpakket zonder brood. Voor het geval dat.

De kathedraal is indrukwekkend.Fraaie stad met tinkelende bussen. Ik besluit het hotel te nemen waar ik langs loop, Hotel de la cathédrale, en ga op zoek naar een internetcafé om de site die Sijmen gemaakt heeft te bekijken. Op zo'n Frans keyboard valt dat nog niet mee. De uitbater helpt me heel vriendelijk. Leuk om op internet te zien hoe ik hier ben gekomen en reacties te lezen. Via telefonische hulp van Sijmen en Anita lukt het me uiteindelijk een mailtje naar Sijmen te sturen, helaas zonder foto's (bestanden zijn te groot en ik vind geen software om deze te verkleinen). Ik eet lekker en koop vast een sandwich voor morgenochtend. Straks lekker slapen en niet te laat op pad.

zondag 21 mei: Signy-l'Abbaye - Chateau-Porcien

2006-07-15T15:00:00.001+02:00

Vannacht vallen er flinke buien, vannochtend is er heel lichte motregen, zodat ik toch gewoon kan inpakken. Om 8.15 vertrek ik met poncho. Door het bos is het erg nat en glibberig. Na 19 kilometer drink ik koffie. Ik ben al flink moe. Om 12.45 ga ik verder. Het is een mooie wandeling. Het weer klaart op. Vlak voor Chateau-Porcien is een bijenvolk aan het zwermen. Er is geen hotel. Met hulp van enkele locale bewoners kom ik in de Salle de judo/schoolbibliotheek terecht. Een mevrouw en meneer die op het gemeentehuis werken komen de sleutel brengen. De overnachting kost niets: mijn glimlach is voldoende betaling. Het blinde vertrouwen (er is niet eens gevraagd hoe ik heet en waar ik vandaan kom) en de vanzelfsprekende gastvrijheid ontroeren me. Het is geweldig: ik kan douchen en alles wassen en drogen. Ook de tent. Mijn voetzolen protesteren heftig na weer een dag met natte sokken lopen. Ik heb nog sardientjes, brood en kaas. Zo is alles toch weer goed. Ik ben nu halverwege! Het wordt aftellen. Ik krijg de groeten van Sijmen en Sharda en van Klaas en Hillie.

maandag 22 mei: Chateau-Porcien - Pontgivart

2006-07-15T15:00:00.000+02:00

Vannacht om 23 uur is er weer een flinke onweersbui. Het is vreemd in zo'n grote ruimte te liggen met de nachtverlichting en de afzuiginstallatie aan. Het is duidelijk: ze weten hier hoe ze kunnen stinken, die pelgrims. Vanochtend houd ik mijn voeten nog zoveel mogelijk van de vloer. Alles is droog en schoon! Om 8.30 lever ik de sleutel in, sla brood in en ga op weg. Het pad loopt voornamelijk langs het Canal des Ardennes. Het hoge gras is na de nachtelijke buien nog kletsnat. Na een paar honderd meter zijn m'n sokken weer doorweekt. Het is de hele dag droog en er is veel wind. Soms schijnt de zon. Sommige stukken zijn goed te belopen. In de beboste stukken is het pad vaak nat, de bovenlaag zacht.

Om 11 uur zijn de croissants en sandwich al weer op. Gelukkig kan ik een uur later in Vieux-les-Asfeld warm eten en koffie drinken. Ik kom een Franse jongen tegen met twee honden die vertelt dat hij van Breda naar Rennes loopt, 30 kilometer per dag. Het lijkt mij veel voor de honden. De jongen ziet er bewonderendswaardig fris en schoon uit, de honden ook.

In Pontgivart wordt ik bij La Carandace, boerderij met kamers voor gasten, met een kan koffie ontvangen. Ik was sokken en ondergoed en leg mijn schoenen te drogen. In de wind en de zon drogen ze snel. Straks maar weer schoonmaken en invetten. Onder het overstekende dak vliegen veel boerenzwaluwen. Straks ga ik eerst bellen, dan mijn voeten bekijken. Van 17.00 tot 17.45 slaap ik vast. Het avondeten bestaat deze keer uit twee Nutsen en een pakje sinaasappelsap. Morgen kan ik hier ontbijten. In het gastenboek staan veel Nederlanders die in april en begin mei hier waren op weg naar Santiago.

zaterdag 20 mei: Les-Vieilles-Forges - Signy-l'Abbaye

2006-07-15T14:59:00.000+02:00

Vannacht denk ik dat de tent lekt, maar het regent niet. Het duurt even voordat ik door heb dat er condens van de binnentent druppelt.

Dat komt waarschijnlijk door het nat opzetten. Vanochtend in de stromende regen opbreken en inpakken in het damestoiletgebouw. Om 7.55 vertrek. Het eerste stuk langs het stuwmeer is soppen door het bos. Na 10 kilometer koop ik in Rimogne bij de bakker baquette au jambon en jus 'dorange, in de super marsen en snickers. Over de weg naar Rouvroy-sur-Audry. Onderweg flinke regen. Daar koffie. Buiten hoost het. Als ik verder ga is het droog. Via Servion (kerkje) weer de GR volgen. Mooi, al is het pad soms onbegaanbaar. Om me heen donkere luchten, onweer. Soms loop ik heel even in de zon en dan weer in het onweer met hagel. Het loopt toch snel.

In Signy-l'Abbaye is een fijne Camping Municipal. Er functioneert een "witte stoelen plan": iemand heeft de camping een aantal tuinstoelen en een paar tafels geschonken voor algemeen gebruik, maar ten behoeve van pelgrims in het bijzonder. Er zijn veel Nederlanders met de caravan. Ik krijg koffie aangeboden. Het is droog als ik de tent opzet en m'n schoenen behandel. Doe boodschappen in de Shopi. Op een bui na blijft het droog. Vanwege het tekort aan priesters wordt op zaterdag de zondagse mis gehouden. Het is druk in de kerk. Een vrouwenkoortje ondersteunt bezielend de gemeentezang. De sfeer is warm. Na de dienst bellen en eten. Dank zij een vergissing eet ik twee hoofdgerechten: Texels schaap en forel. Het is veel en goed. Morgen kan ik weer goed doorvoed op pad. En hoera, ik zit weer helemaal op schema!

vrijdag 19 mei: Olloy-sur-Viroin - Les Vieilles-Forges

2006-07-15T14:58:00.000+02:00

Als ik wakker wordt regent het. Ik ontbijt met wat krentenbrood en koek en drink water. In de regen de tent afbreken hoort er ook bij. In het toiletgebouw pak ik m'n rugzak in. Er zijn zitplaatsen genoeg en het is prettig om zittend m'n veters te strikken. Vandaag een dag GR-en. Langs en over bruisende beken, door stroompjes op mijn pad, en glijden en wegzakken in soppige prutstukken. Afwisselend motregen, gewone regen en plensbuien. Soms is het bijna droog. Een enkel pad is goed begaanbaar, meer paden zijn onbegaanbaar zodat je alleen naast het pad kunt lopen. Het lopen met natte sokken roept veel herinneringen op aan wandelen in Engeland.

Ommelet met kaas en ham en koffie na 11 kilometer in Oignies-en-Thiérache. Wat lekker. Ik loop daarna als een trein. Mijn hiel houdt zich goed. Het voelt lekker om lange afdalingen in een looppasje naar beneden te drentelen. Anders dan de gids belooft is er bij de camping geen restaurant. De eerste juli gaat de friture open. Vijf kilometer verder is een restaurant. Mevrouw heeft geen boodschap aan mijn probleem. Als ik me realiseer dat ze dat ook niet hoeft te hebben, ervaar ik haar opstelling toch nog als een koude douche. Op het moment dat ik mijn natte tentje opzet op afgevend gravel is het tenminste droog. Lekker douchen. Schoenen uitgebreid schoongemaakt en weer geimpregneerd. Er staat een echtpaar en een gezin met kinderen bij mij in de buurt die zo te ruiken heerlijk koken. Anders dan in Lanxhé kan ik het niet opbrengen te proberen iets van het avondeten te maken. Het beetje krentenbrood en koek dat ik nog bij me heb verdeel ik over avondeten en ontbijt. Kan ik mooi wat afvallen.

donderdag 18 mei: Givet - Olloy-sur-Viroin

2006-07-15T14:57:00.000+02:00

Gisteravond is er rond 23 uur weer een stevig onweer. Vanochtend regen. Vertrek om 7.45. Ik wil binnendoor. Volgens een voorbijganger kan dat niet, omdat het daar militair terrein is. De weg langs de Maas is me te druk. In Foische wordt een grote Ferme des Tempeliers opgeknapt. Ik vraag aan verschillende mensen de weg en bewandel een weg die me na een mooie wandeling Givet vanuit een geheel nieuwe hoek laat zien. Na een lange afdaling door hoog nat gras en later tussen koeien kom ik bij "Douane". Dat was voor mijn vertrek een optie. Het is nooit de bedoeling geweest meerdere opties te onderzoeken. Via een fietspad over een voormalige spoorlijn en de GR zit ik om 12.00 te eten in Doische, ongeveer 7 kilometer van Givet. Een Golden Retriever komt gezellig bij me zitten en loopt een stuk met me mee. Ik wissel stukken over de weg af met stukken GR en kom over een prachtig bospad bij een monument boven Vierves-sur-Viroin. Via de GR bereik ik Olloy-sur-Viroin. Gelukkig doe ik meteen boodschappen, want de camping ligt een kilometer verder aan een weg die stevig omhoog loopt.

Ik zet m'n tentje uit voorzorg vlak tegenover het toiletgebouw. Hagel, windvlagen, en stortregen. Van 18.00 tot 21.00 lig ik moe en warm onder m'n slaapzak. Dan ga ik toch maar douchen. De verwarming is aan in het toiletgebouw. Lekker warm en schoon eet ik brood met salami en ham.

woensdag 17 mei: Houyet - Givet

2006-07-15T14:56:00.000+02:00

Onze trouwdag: 35 jaar! Feest, dus alle tijd. Uitslapen kan geen kwaad, want ik slaap pas laat door een krachtig onweer: felle flitsen, knetterende klappen en dof gedonder. Mooi om te zien hoe het water in stralen van m'n tentje loopt, terwijl ik knus en lekker warm lig. Gisteren geen koffie kunnen drinken. Dat kan ik hier om 9 uur in het restaurant/café van de camping. Er zijn aanvankelijk veel wolken, maar het wordt een zonnige dag. Prima wandelweer. Nog niet eerder vertrek ik zo laat: om 10.25. In Feschau wil ik koffie drinken en/of brood kopen. Er is geen bar, geen winkel. Gelukkig heb ik gister genoeg in kunnen slaan. Vanaf Feschau loop ik mooi via een binnenweg/pad de grens over. In Givet neem ik een hotel. Vandaag ben ik consument en even geen pelgrim. Douchen, kleren wassen, briefje schrijven aan mijn bruidje en dat met de kaarten die ik niet meer nodig heb opsturen, telefoon opladen, boodschappen doen (advies van Sijmen: Mach 3 Gilette), telefoonkaarten, Dick bellen. En rond 7 uur bel ik Anita, die met Sijmen en Sharda uit eten is. Fijn om weer zonder zichtbare tekenen van automutulatie glad geschoren rond te lopen. In het hotel moet ik meer dan 90 euro afrekenen. De komende tijd maar weer sober pelgrimeren

dinsdag 16 mei: Noiseux - Houyet

2006-07-15T14:54:00.000+02:00

De wekker staat op 5 uur, maar ik sta eerder op. Om 5.45 lopen. Ik probeer de dienst van 11 uur in Chevetogne te halen. Eerst over de weg en tussen Baillonville en Vaillet het bos in. Met veel geduld steek ik de drukke N4 veilig over. Het loopt lastig zo op de kaart en kompas: niet alles wat een weg lijkt staat er op en het is moeilijk geconcentreerd te blijven op de gelopen tijd/afstand. Een te vroege afslag kost tijd, maar ik gok verschillende keren ook heel goed. Geen rust, alleen sanitaire stops. Om 11 uur hoor ik de klokken van het klooster. Vijf minuten te laat stap ik de kerk in. De dienst duurt tot 12.45. Een gast, Nicolas, noodt mij, pelgrim, aan tafel en regelt het met broeder John. Ik word voorgesteld aan de abt. Het eten is eenvoudig, lekker, veel en voedzaam. Een monnik leest voor over de geschiedenis van het katholicisme (voor zover ik het kan volgen). De verdeelde aandacht tussen eten en verhaal stoort me. Dan realiseer ik me zelf te vaak achter de tv te eten. Dat moet dan maar eens afgelopen zijn. Het gebed voor en na het eten wordt gezongen in de richting van het icoon. Het is een belevenis. Om 13.45 ga ik verder (zonder petje), met de zegenwens van broeder John. In Houyet douchen, wassen, en weer een eind lopen op m'n badslippers om boodschappen te doen. Ik kan er niet pinnen. Morgen tot Givet denk ik. Ik zie wel.

maandag 15 mei: Lanxhé - Noiseux

2006-07-15T14:53:00.000+02:00

Ik doezel tot 7 uur en om 8.15 gaat de rugzak op. Ik volg het fietspad langs de Ourthe. Uiteindelijk gaat dat over in een wandelpad. Zo schiet ik redelijk op, al moet ik soms even zoeken. In Hamoir koffie drinken en etenswaren inslaan. Bij de Pharmacie koop ik een beter knippende schaar, twee soorten pleister en ontsmettingsspray. Twee spoorbruggen over, zelfs nog een stukje E2, en daarna tempo lopen, rond 6 km per uur, naar Durby. Niet al te steil klimmen en dalen. Op een terras eet ik gerookte forel met sla en brood. Een mevrouw is samen met een Pool. Het is lastig, vertelt ze me, ze kunnen geen woord wisselen. Om het gevoel te hebben een stukje van de geplande etappe van vandaag gelopen te hebben, besluit ik nog wat verder te lopen. De rustdag inlopen zou mooi zijn, maar dat zal voorlopig niet lukken. Om 18.30 ben ik voorbij Noiseux bij de camping.

Deze maakt een desolate indruk. Het terrein is slecht onderhouden. Er is niemand te zien. De receptie is gesloten. Ik zet eerst de tent op om te drogen. Helemaal achter op het terrein is een mooi plekje bij een buitenkraan en een toilet. Daarna ga ik op zoek naar mensen. Dat lukt. De baas is een Zaankanter. Zijn vrouw is net terug uit het ziekenhuis na een zware operatie. We hebben een ernstig en mooi gesprek over het leven. Van hier naar Chevetogne is zeker 25 kilometer. Vroeg vertrekken is een mogelijkheid.

zondag 14 mei: Ayeneux (Wegimont) - Lanxhé

2006-07-15T14:52:00.000+02:00

Om 6 uur op, 7.15 weg. Droog en nevelig, fris. Ik loop via de ene (563) naar de andere (5 en OA) GR. Stukken GR langs een snelweg. Loop anders dan gepland. Ik merk dat dat sneller gebeurt als er geen zon is. Vaker het kompas raadplegen is een goed plan. Het laatste stuk, vanaf Souverain-Pré, schiet ik lekker op over een mooi fietspad langs de Ourthe. Om 16.00 kom ik op de camping bij Lanxhé aan. Ik heb vandaag maar 10 minuten gepauseerd. M'n hiel mag tevreden zijn met zoveel voorzichtigheid: ik heb 27 kilometer gelopen in 8,5 uur! De camping wordt gerund door een Nederlands echtpaar. Ze zijn hier nog maar een maand bezig. Ik schooi een maaltijd bij elkaar: van een vertrekkende groep krijg ik bananen, appels, koeken en een bijna volle fles wijn; de beheerdster van de camping heeft twee boterhammen, een wortel en speklappen; mensen die barbecuen stellen sla en worstjes ter beschikking. Ik lever de wijn. Een feestmaal. Morgen richting Chevetogne.

zaterdag 13 mei: Wegimont

2006-07-15T14:51:00.000+02:00

De losse vellen van de blaren geknipt. Wanneer gaat een blaar in een wond over? Wonder is vast de vergrotende trap van wond. Want zo voelt dat, dat ik tot nu toe zonder al te grote problemen heb kunnen lopen. Chris en Anniek staan me bij: ontsmetten, gaasje. Een rustdag, een wasdag, een leesdag kan het genezingsproces aanzienlijk bevorderen. En 356 kilometer in 12 dagen valt mij niet tegen. Met een rustdag is dat nog steeds 27,5 kilometer gemiddeld per dag.

Dus voor de verandering: zo gedacht, zo gedaan. Het is koud en regenachtig tot 15.30. Dan breekt de zon door en zweet ik m'n tentje uit. Ik strompel op m'n badslippers over het terrein. Anniek en Chris zijn vroeg terug van hun dagetappe. Het lopen met stokken bevalt hen zo goed, dat ze niet meer anders willen. Gedrieën drinken we iets op het terras bij het zwembad. Eenden beschouwen het zwembad als hun zwemvijver.

's Avonds eet ik bij de Italiaan in Somagne. "Tout seul?" vraagt de ober. Tout seul!

vrijdag 12 mei: Valkenbrug (Cauberg) - Ayeneux (domaine provincial de Wegimont)

2006-07-15T14:50:00.000+02:00

Om 6 uur wakker. De was weer uitgehangen. Ik plak op mijn gemak. Het is een vervelende plek, mijn rechterhiel: extra tape erover en je ziet er niets meer van. De beheerdster geef ik de muesli die ik gisteren gekocht heb. Die 350 gram ga ik echt niet meenemen. In ruil krijg ik een heerlijke kop koffie. Inmiddels is het een uur of 10. Ze wijst me een paadje tussen de akkers en merkt op dat ze op haar klompen makkelijker en sneller loopt dan ik op mijn wandelschoenen. Het eerste uur loop ik rustig over mooie weggetjes via Margraten en 's Gravenvoeren. Overmoedig besluit ik Visé te laten voor wat het is. Ik volg een fraai stukje GR 563. Een vrouw in St. Remy weet een camping á la ferme: premier route á gauche, deuzième chemin á droite. Ik vraag een veearts, die in z'n tuin bezig is, waar een camping is . Hij weet er geen. Na rondbellen helpt hij me: in Blegny tegenover de kerk is een restaurant met drie kamers. Mooi niet dus. Gelukkig zijn de asperges met gerookte zalm voortreffelijk. Bij de school kan ik kamperen, maar dan moet ik dat even regelen met de conciërge. Die is niet thuis. Het grasveldje ligt mij teveel aan de straat, vlak bij een parkeerterrein. Het idee om na 19 uur in de snikdrukkende warmte nog 14 kilometer te moeten lopen, trekt me niet echt. Maar dat hoeft ook niet met 27 kilometer in de benen.

Ik loop langs de N604 over Micheroux. In de verte weerlicht het. Als ik de weg vraag naar de camping wil iemand me wel met de auto brengen, maar dat past een pelgrim niet. Zijn vrouw vraagt of ik in Taizé voor hun gezin wil bidden. Ik zal daar een gebed voor hen zingen. Om 21.45 ben ik op de camping. M'n voeten laten zich voelen. Een jong stel, Chris en Anniek, begroet me hartelijk. Zij lopen de E2 in stukken. Eerst bier. In het donker en inmiddels in de regen zet ik m'n tentje op. Chris licht bij. Te moe om te douchen kruip ik in m'n slaapzak.

donderdag 11 mei: Susteren - Valkenburg (Cauberg)

2006-07-15T14:49:00.000+02:00

Om 6.30 wakker en om 7.45 weg. Het ontbijt is een kopie van m'n laatste avondmaal. In 2,5 uur leg ik 11,5 kilometer af tot Sittard. Daar smaakt de uitsmijter heerlijk. Met twee broers, John en Ed, loop ik verder op. Zij zijn aan het trainen voor het Jacobspad in Noord-Spanje. Het schiet lekker op, ondanks wat extra meters. Bij Schimmert ben ik al te ver doorgelopen, dus dan maar door tot camping De Cauberg. Ik wordt er hartelijk ontvangen door de nieuwe campingbeheerders. Als toegift loop ik nog een kilometer naar Valkenburg om boodschappen te doen bij AH. Op een terras eet ik een te grote hoeveelheid pasta. Met de boodschappen loop ik weer dezelfde kilometer omhoog. Ik krijg een pilsje van het huis. Het was een mooie dag en ik ben lekker opgeschoten. Morgen is het niet zo ver naar Visé. M'n voeten bekijk ik morgen wel. Dat wordt een soort rustdag. De was hangt aan de lijn, behalve de sokken. M'n lange broek mag ook wel eens gewassen. Met Anita en Cok gesproken.

woensdag 10 mei: Maalbroek - Susteren

2006-07-15T14:48:00.000+02:00

6 uur wakker, kaarten bekijken, wassen, schrijven, blarenfestival. Overhemd toch nog maar even uitgespoeld. Om 9 uur ben ik rustig inlopend op pad. In Roermond lekker lang op een terras zitten: capuccino, Trouw lezen, pinnen. Om de hoek staan ze opeens, Rein en Wil uit Zaandam. Met hen loop ik prettig tot Montfoort. De kilometers gaan zo veel vlugger en Wil probeert ons prima op het Pieterpad te houden. Maar dan moeten we wel luisteren natuurlijk. De laatste loodjes weer alleen. De camping is op de kaart anders gesitueerd dan in werkelijkheid. Extra training is altijd mooi, zal ik maar denken. Het restaurant is gesloten. Maar de bar is tenminste open. Bij een benzinepomp heb ik nog melk en wat groente/fruit-drankjes gekocht. Met sultana's is dat net een maaltijd. Ik ben eigenlijk te moe om te douchen, maar doe het toch. Morgen is er weer een dag.

dinsdag 9 mei: Velden - Maalbroek

2006-07-15T14:44:00.000+02:00

Als ik dit schrijf is het woensdagochtend rond 7 uur. Ik probeer gisteren terug te halen voor ik straks m'n blaren ga verzorgen. De tent zit 's ochtends onder het stuifmeel. Ik heb me voorgenomen om tot Swalmen te lopen. Vanaf 8.30 loop ik, volgens een wandelaar in het bezit van GPS, met een snelheid van 3,9 kilometer per uur. Dat moet dan maar om de dag mee te beginnen. Het is weer mooi weer, lekker zonnetje, frisse wind. In Venlo drink ik koffie. De zaak is nauwelijks open. Het echtpaar maakt geen gelukkige indruk: zij dweilt en rookt nerveus, hij leest de krant op het terras en loopt vieze voetstappen op haar schone vloer. De route loopt fraai door de binnenstad langs prachtige terrassen. Bij het station krijg ik, door een mij iets te enthousiaste jongeman, een microfoon onder de neus geduwd met de vraag of ik vandaag iets te vieren heb. Ik weet het niet. De dag van Europa blijkt het goede antwoord. Als ik hem vraag hoe hij deze dag denkt te gaan vieren, is hij even in verwarring. Misschien door mensen te gaan interviewen, help ik hem. Het is vast niet uitgezonden.

Weer een prachtige wandeling. Aan twee kanten langs de Duitse grens. Het laatste stuk tot Swalmen loop ik op met drie vrouwen uit de Zaanstreek. Eén zingt nog in hetzelfde vrouwenkoor waar Lenie vroeger in zong. Zij herinnert zich ons fluitensemble: we hebben aan hetzelfde concert in Krommenie meegewerkt!

Op een terras bij Swalmen kom ik een stel wandelaars opnieuw tegen. We hebben elkaar nog niet gesproken. Volgens hen was er geen kamer in Swalmen te krijgen. Dan loop ik maar door naar Maalbroek. Daar kom ik rond 18.30 aan. Zonnetje in de tent op een wei achter het café, twee flesjes Brand geregeld. Anita bellen, batterij leeg. In de douche verder bellen en opladen. 's Avonds een lang en boeiend gesprek met de eigenaar; een bijzondere man. Nog 5 biertjes moet kunnen voor een keertje. Of zou er minder vocht in m'n blaren zitten als ik minder drink?

maandag 8 mei:Geysteren - Velden

2006-07-15T14:40:00.000+02:00

Om 6 uur op. Ik ben lang bezig met plakken en besluit om kookspullen, lakenzak en overbodige kledingstukken per post terug te sturen.

Het gasje maak ik leeg na de laatste zelfgemaakte koffie. Scheerspullen en het surplus aan smeermiddelen gooi ik weg. Eindelijk, om 8.35, vertrek ik.

In Wansum kan ik het bij het agentschap niets opsturen omdat er geen tape is. In Meerlo is het agentschap een onderdeel van de helaas gesloten opticien. In Grubbenvorst helpen twee frisse jongedames me allervriendelijkst in het agentschap dat is ondergebracht in de drogisterij met airco: er is wel tape, een doos kan ik halen in de supermarkt. Doos en tape meegewogen gaat 2,4 kilo terug naar huis. Ik loop nu met minstens 2,5 kilo minder. Voor alle zekerheid koop ik een rol sporttape en een tubetje tegen voetschimmel. Je weet maar nooit wat er gebeurt nu ik de Gehwohl van de hand gedaan heb. Onderweg: zon, felle wind tegen, stofwolken, takken en jong groen afgerukt, veel vlinders. In Grubbenvorst eet ik op een terras een vorstelijke salade met kiplevertjes. Dat bevalt me goed. In Velden doe ik booschappen. Ik heb ongeveer 6,5 uur gelopen over 28 kilometer. Zo'n wandeling duurt best lang als het moeilijk is om gang te maken.

De camping is nieuw met een mooi dagverblijf waar ik uit de koelkast mag pakken wat ik wil tegen betaling van 1 euro per flesje. Alles is met een sterke hang naar vervlogen tijden door de eigenaar in oude stijl gebouwd. De was kan drogen onder een overkapping. Ik ben benieuwd hoe het morgen gaat en hoop maar dat m'n voet de door mij gebrachte offers kan waarderen. Ik denk morgen tot Swalmen te gaan en dan lekker in een bed; ongeveer 25 kilometer.

zondag 7 mei: Gennep - Geysteren

2006-07-15T14:39:00.000+02:00

Om 6 uur wakker, om 7 uur op. Het afplakken van de blaren is een lastige klus. De pleister heeft vaak al contact met zichzelf voordat ze mij kan bepleisteren.

Vanochtend voor het eerst de tent kurkdroog in kunnen pakken. Om 8.25 gaan lopen en in Heijen de mis bijgewoond. Achter in de kerk staat een grote groep Polen. Een goede voorzanger verzorgt de gemeentezang en een meisje bespeelt het keyboard, maar ik voel een merkwaardige afwezigheid van samenhang. Om 10.20 ben ik weer onderweg.

M'n hiel is zorgwekkend gevoelig. In Vierlingsbeek eet ik bami op een terras. De resterende 7,5 kilometer naar Geysteren, door prachtige bossen, is minder dan een rondje Marken.

Om 18.00 zit ik heerlijk op een stoel, gedoucht, koud biertje, zon, vogels zingen. De eigenaars van de kampeerboerderij praten gezellig met me (voor mij nieuw: RABO = ruimt alle boeren op). Zij wandelt de Zuiderzeeroute. Twee onderwijzers zijn bezig met voorbereidingen voor hun schoolkamp. Eén prikt m'n blaren door met een infuusnaald. Zoiets heeft hij niet eerder gezien. Hij adviseert een rustdag. Ik denk dat ik dat maar doe.

zaterdag 6 mei: Slijk Ewijk - Gennep

2006-07-15T14:38:00.000+02:00

Om 6 uur wakker en om 7.15 onderweg. Eerst de enveloppe met kaarten en het briefje aan Anita posten. Het voelt heerlijk om zo vroeg langs de Waal te lopen. Op de pijler van de brug bij Lent is een herinneringsmonument aangebracht voor een jongen. Waarschijnlijk van de brug gesprongen.

Na een rust van 15 minuten mis ik een voorgenomen afslag. Altijd riskant die changementen. In Berg en Dal mag ik bij een hotel op het terras koffie drinken. Dan het Pieterpad op. Tot ver voorbij Groesbeek is het schitterend wandelen. Veel dagjesmensen die op hun gemak lopen en mensen die voor de vierdaagse trainen. Als ik in een looppasje naar beneden jakker krijg ik commentaar: "Nou, nou, nou".

Misschien uit behoefte aan een praatje stel ik een man en vrouw voor om een foto van hen te maken: "of bent u bang dat ik met het toestel weg ren?". Ze lachen en zijn tevreden met het resultaat. In Groesbeek lunch ik bij camping/restaurant De oude Molen.

De laatste 8 kilometer tot Gennep en 3 kilometer naar camping De Bloksberg zijn lang en warm. Anita klinkt aan de telefoon zo gewoon en dichtbij alsof ik een rondje om Marken loop. Ik ben zo bezig met van A naar B te komen, dat ik me nauwelijks realiseer hoe lang ik nog weg ben.

vrijdag 5 mei: Elst (Utrecht) - Slijk Ewijk

2006-07-15T14:35:00.000+02:00

Om 6 uur wakker, om 7 uur op en om 8.10 ontbijten. Er is niemand om bij af te rekenen: de rekening wordt naar Marken gestuurd.

Om 8.35 vertrek. De veerman van het pontje over de Neder-Rijn was 15 jaar geleden in Taizé. De ontmoeting met anderen sprak hem het meest aan. Ik loop straf door. Vanuit de verte waaien de klanken van het carrillion van de kerk in Rhenen over de rivier. De klok slaat 10 uur. In Doodewaard zit ik 70 minuten op een terras (uitsmijter eten, krant lezen). Later word ik ingehaald door het fietsende gezin uit de jeugdherberg.
Het lopen voelt vertrouwd. Ik begin al wat macht te voelen. Als de blaren niet erger worden, gaat het prima. De rugzak begint ook te wennen. Ik wil echt proberen het vol te houden tot Taizé met tent en kookspullen.

In het winkeltje bij camping De Steenoven in Slijk-Ewijk koop ik eten (bami) en een koud biertje. Het blijkt praktisch ondoenlijk om voor 1 persoon in te kopen zonder veel over te houden. Op het hoge stuk waar Sijmen met excursie heeft gestaan, staat het vol met caravans. Na 19.00 uur is de temperatuur nog steeds aangenaam. De rivier wordt druk bevaren en dat is de hele nacht te horen.
Voor ik ga liggen zijn alle blaren (ook een nieuwe onder m'n grote teen) weer vertroeteld.

Ik ben niet mijn blaren, denk ik. Zo zie je maar: als de moed zakt, groeit de hoop.

donderdag 4 mei: Maarn - Elst (Utrecht)

2006-07-15T14:32:00.000+02:00

Alles laat en langzaam. Een gezin met jonge kinderen gaat vanaf de camping een trektocht van drie dagen maken en per dag zo'n 10 kilometer lopen.

De tent kan zo goed als droog mee. Om 9.40 vertrek. Onderweg even voorbij kasteel Broekhuizen, spreek ik een 81-jarige man, voorheen controleur bij een gemeente, met een sportfiets. Hij geeft ruiterlijk toe de laatste twee jaar te merken dat het wat minder gaat met fietsen: vandaag zal hij het in verband met de wind bij 70 kilometer laten. Het is weer een mooie route. Mijn rechtervoet vindt het lopen een stuk minder leuk dan mijn linker. Loop je alleen en hoef je op niemand te wachten, dan houdt de ene voet de andere op ... Ik zit nu te schrijven op het terras van de jeugdherberg waar ik bijna 41 jaar geleden Anita heb leren kennen. Apart zo'n leeg Elst. Het is mooi opgeknapt en vernieuwd, maar heeft toch iets van de oude sfeer behouden. Het is 26 graden. M'n was hangt te drogen en er wordt Duvel geserveerd. Een leuk gezin met drie kleine kinderen is op de fiets van Utrecht op weg naar Nijmegen. Mevrouw weet wat wandelen is: ze heeft 8 keer de vierdaagse gelopen (50 kilometer). Na een prima maaltijd ga ik om 19.30 op mijn stapelbed liggen in de voor één persoon al bijzonder kleine kamer. Rust reist.

woensdag 3 mei: Lage Vuursche - Maarn

2006-07-15T14:30:00.000+02:00

Om 6.15 opstaan. Als de zon boven de bomen uitkomt drijven er net een paar wolken langs. Dan maar nat inpakken. Het is schitterend wandelen over zandige bospaden. Zonlicht op de jonge blaadjes; een hert dat van me schrikt. Drie kwartier lunchen op een terras bij Soesterberg: pistolet tonijn, koffie, cola en water. De serveerster informeert naar mijn bestemming en wenst me met een glimlach een prettige wandeling verder. Mijn voeten doen hun best, ik ook. Om 15.40 arriveer ik op camping De Halm, voorbij Maarn. Het tentje droogt snel in de zon. Lekker douchen, alles drogen. Het scheren is meer schrapen: het bloed loopt langs mijn keel. Nu zit ik met een biertje te schrijven. Volgens de krant wordt het morgen bewolkt en is er kans op onweer; vannacht 14 graden. Ik besluit morgen een soort rustdag te houden: alleen het laatste stukje over het Trekvogelpad en niet de omweg over Langbroek.

dinsdag 2 mei: Weesp - Lage Vuursche

2006-07-15T14:23:00.000+02:00

Rustig ontbijten. Om 7.40 vertrek in een heerlijk zonnetje. Een prachtige wandeling met zwermen muggen over de Dammerkade, een dijkje tussen de Ankeveense plassen. Een tegemoet komende hond durft me niet te passeren. Bij Boekesteyn is een stel ooievaars in de weer. Een vader oefent met z'n zoon van twaalf voor de vierdaagse in Nijmegen. Ze brengen me naar de Crailose brug. Nooit geweten dat je zo mooi over hei- en bospaden om Hilversum heen kunt lopen. Langs de Hilversumse golfbaan stelt ligfietser Steven uit Heerhugowaard voor om samen kort te rusten. Zijn lievelingslied uit Taizé is De Noche.

Ons Honk heet nu Farm Eterna. Het is er geheel vertrut en heeft sinds een jaar of twee niets meer met het Nivon te maken.

Op m'n rechterhiel zit een blaar onder een blaar. Het is moeilijk om daar een pleister op te plakken zonder dat er plooien ontstaan die voor een nieuwe blaar gaan zorgen . Diverse tenen zijn ook beblaard. Het goede nieuws is dat mijn linker voet (nog) helemaal gaaf is. Om 19.30 lig ik in m'n slaapzak. De vogeltjes zingen. Ik hoop morgen tot Maarn te komen.

maandag 1 mei: Marken - Weesp

2006-07-15T14:18:00.000+02:00

Als alles gedaan is wat moest gebeuren en ik naar bed kan, vliegt het me opeens aan: waar begin ik aan. Ik slaap kort. De wekker loopt om 5.30 af.

Henk leest de zegen van Sint Patrick met veel intentie en warmte. Om 7.10 uur vertrek. Het voelt vreemd om afscheid te nemen van Anita temidden van de anderen: Trijntje, René en David-Jan zijn ook gekomen om me uit te zwaaien. Op de dijk naar de wal toetert en zwaait menig Marker naar me.

Gerrit komt even voorbij het gemaal een goede reis wensen en een foto maken. Het loopt prima, ondanks een stevige tegenwind. In De Oude Herberg in Durgerdam staat de klok op 9.35. Koffie, chocomel en een appelpunt met slagroom smaken goed. Als ik weer loop, begint het te regenen. Met de poncho aan is het maar net warm genoeg. Langs het Amsterdam-Rijnkanaal is het tamelijk druk met fietsers en joggers. Onder de brug van de snelweg bij Weesp zoek ik een plekje uit de regen en de wind om wat te eten. Na een onbedoelde ommegang sta ik om 13.05 in hotel Het hart van Weesp. Douchen, slapen, boodschappen doen, eten, slapen. Het bed is wat slap: het matras gaat voor alle zekerheid op de grond.